Hoe nu verder?

door Bert Braspenning

 

In Nederland is het alweer vier weken geleden dat de laatste officiële vlucht is gehouden. Veel duiven konden toen al niet meer gespeeld worden maar misschien waren er nog wel evenveel in blakende vorm. Nu de grote rui bijna zijn hoogtepunt heeft bereikt is het geen overbodige luxe om extra aandacht aan de duiven te schenken. Heel veel liefhebbers zijn net als hun duiven aan rust toe en veel nemen die rust ook. Dat wil echter niet zeggen dat je er nu met de pet naar kunt gooien.

 

U weet een duivenseizoen duurt een heel jaar, een juiste verzorging is nodig van 1 januari tot en met 31 december. Ik zeg bewust een juiste verzorging wat betekent dat de boog niet meer gespannen hoeft te staan. Elke dag de duiven laten vliegen is fijn als daartoe de gelegenheid is maar noodzakelijk is het niet. Er zijn liefhebbers die na het seizoen geen duif meer buiten laten. Dat kan om verschillende redenen zijn, bijvoorbeeld in het donker naar het werk en van het werk en in een aantal gebieden speelt het roofvogelprobleem. Weer anderen vinden het voldoende om de duiven alleen in het weekend een keertje buiten te laten. Het beste is en blijft de duiven indien mogelijk zoveel als mogelijk buiten te laten. Dat kan ook in een open volière wat  sommigen een zuurstofkuur noemen. Ik weet niet wat ik daar van moet denken, slecht zal het niet zijn maar mijn ervaring is dat duiven die zwaar in de rui zitten graag binnen zitten en niet vol in de wind in een open ren. Mijn duiven vliegen momenteel een half uurtje en weten dan niet hoe snel ze weer naar binnen moeten gaan ze vertellen eigenlijk zelf wel wat goed voor hen is. Degene die zijn duiven regelmatig observeert ziet aan hun gedrag wat ze graag willen en daar kun je in deze tijd van het jaar beter niet tegenin gaan.

 

Paringsdrang is weg

Doordat ik tijdens het vliegseizoen enkele maanden niet lekker in mijn vel zat vond dat zijn weerslag in de verzorging en dus ook in de prestaties. Ik had er geen plezier in om langer dan noodzakelijk op de hokken te blijven. Schoonmaken gebeurde niet meer dagelijks en toen ik dat helemaal niet meer kon namen mijn twee zoons Marco en Michel die taak tijdelijk over. Voeren bleef ik zelf doen wat inhield het deksel van de voerbak optillen en gauw de geschatte hoeveelheid voer er in. Duiven bekijken of in de hand nemen was er helemaal niet meer bij. De weduwe duivinnen leken wel kippen, altijd lagen hier en daar wel een paar eitjes. Ik houd daar niet van omdat de aandacht voor de doffer daardoor minder wordt. Sommige duivinnen keken helemaal niet naar hun doffer en stonden tegen de spijltjes van het deurtje op te duwen om er uit te komen, nou dan weet je het wel. Of misschien niet want er zijn er bij die ondanks dat de baas van hun gedrag niet vrolijk wordt, toch (heel) goed presteren. Twee weduwe duivinnen die stapel dol zijn op elkaar en soms gelijktijdig hun eitjes leggen kunnen op de vluchten verrassend uithalen. Nee, ik moedig het niet aan omdat andere duivinnen daardoor dik onder de maat presteren. Voorheen hield ik de dames in de wintermaanden heel goed in de gaten en als ik zag dat twee dames met elkaar ergens gingen liggen kroelen moest een van de twee verdwijnen. In deze tijd van het jaar heb je daar totaal geen last van ze hebben wel wat anders aan hun hoofd, de rui vraagt al hun energie. Vandaar dat het ze aan niets mag ontbreken alleen op droog brood kan geen enkele atleet presteren, alleen op gerst kan geen enkele duif perfect door de rui komen. Gerst is prima voor de duiven maar dan wel als ze volledig door de rui zijn. Mijn duiven krijgen trouwens nooit gerst ze weten niet  eens wat het is. Ik heb het nooit gegeven omdat een groot kampioen mij het ten sterkste afraadde. Daar heb ik me maar aan gehouden, anderen zweren erbij. Zo mag ik in het seizoen en eigenlijk ook in de wintermaanden graag snoepzaad voeren ik denk meer dan de gemiddelde liefhebber doet. Volgens mij zorgt snoepzaad voor extra brandstof en ook voor extra wilskracht, wel oppassen voor te zwaar worden. Dat was een paar dagen geleden het geval toen ik de kweekduivinnen bekeek. Het was al geruime  tijd geleden dat ik ze in mijn handen had genomen, ik schrok er van ze waren niet te tillen zo zwaar. Dit komt mede omdat ze nooit buiten komen en de vliegduiven meer aandacht vragen. Het kweekseizoen is voorbij dus water, voer en schoonmaken en dat is het ik zou niet weten wat ik er meer aan moet doen. Ja, af en toe in de hand nemen en als je dat niet doet kan dat gevolgen hebben voor de rui want te zware duiven ruien slecht. Einde van de volgende maand komen de winterkwekers alweer in actie, andere melkers gaan rustig aan de winter tegemoet en voor dat we het weten is het Kerst en een paar dagen later staan we elkaar gelukkig Nieuwjaar te wensen. Niet alleen onze duiven vliegen, de tijd ook!

Door | 2017-10-05T22:36:06+00:00 5 oktober 2017|Nieuws|0 Reacties